Στην Αθήνα το ντοκιμαντέρ "Ανασκάπτοντας τη Σαλαμίνα της Κύπρου"

Στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης στην Αθήνα θα παρουσιαστεί σήμερα το ντοκιμαντέρ "Ανασκάπτοντας τη Σαλαμίνα της Κύπρου 1952-1974, 34 χρόνια μετά".

Η Σαλαμίνα, η οποία το 1974 καταλήφθηκε από τον τουρκικό στρατό, υπήρξε πρωτεύουσα της Κύπρου για χίλια περίπου χρόνια και σύμφωνα με την παράδοση ιδρύθηκε από τον Τεύκρο, γιό του Τελαμώνα, βασιλιά του νησιού της Σαλαμίνας και αδελφό του Αίαντα, ο οποίος κατέφθασε στην Κύπρο μαζί με άλλους Έλληνες με το τέλος του Τρωικού πολέμου. Στην 'Ελένη' του Ευριπίδη ο Τεύκρος εξηγεί ότι τον διέταξε ο Απόλλωνας να μην επιστρέψει στα πάτριά του εδάφη αλλά να πάει στο νησί της Κύπρου, αφού δεν είχε καταφέρει να προλάβει την αυτοκτονία του Αίαντα, ούτε κατάφερε να εκδικηθεί το θάνατό του.

Το ντοκιμαντέρ στηρίζεται στο ομότιτλο βιβλίο, γραμμένο το 1999, από τον Κύπριο αρχαιολόγο και καθηγητή Βάσο Καραγιώργη, ο οποίος με τις ανασκαφές του έφερε στο φως την πόλη της Σαλαμίνας.

"Η Σαλαμίνα σήμερα βρίσκεται σε κατάσταση τελείας εγκαταλείψεως. Η ζωή έσβησε ξαφνικά το 1974. Βασιλεύει τώρα μια απέραντη σιωπή, που αποτελεί όμως μια εύγλωττη διαμαρτυρία", τονίζει ο διακεκριμένος αρχαιολόγος Βάσος Καραγιώργης σε αποκλειστική συνέντευξη στο ΑΠΕ-ΜΠΕ με την ευκαιρία της παρουσίασης του ντοκιμαντέρ, στην οποία θα είναι παρών και θα μιλήσει.

Στη συνέντευξη στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο καθηγητής Καραγιώργης αποκαλύπτει ότι, αν δεν γινόταν το 1974 η τουρκική εισβολή, το όνειρο του ήταν "να ανασκάψει στην προ-Ρωμαϊκή Σαλαμίνα, την ''Ελληνικοτάτην" πόλη του Ευαγόρα και την πόλη των Ομηρικών χρόνων'', που, όπως τονίζει, "οπωσδήποτε υπάρχει και περιμένει…".

Για τις δραματικές μέρες του 1974 ο Β. Καραγιώργης θυμάται: Δεν είχαμε τον χρόνο να πάρουμε μαζί μας ούτε τα ημερολόγια των ανασκαφών. Όλα έμειναν επί τόπου, και όταν ζητήσαμε να μας παραδοθούν μετά το 1974, μας ελέχθη ότι αποτελούν "λάφυρα πολέμου"!

Τα τελευταία χρόνια αρχαιολόγος του Πανεπιστημίου της Άγκυρας, που ποτέ προηγουμένως δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον για την κυπριακή αρχαιολογία, με έγκριση προφανώς του τουρκικού στρατού, κάνει αρχαιολογικές ανασκαφές στη Σαλαμίνα, κατά παράβαση των διατάξεων της Σύμβασης της Χάγης, που απαγορεύει την διεξαγωγή αρχαιολογικών ανασκαφών σε κατεχόμενες περιοχές.

Η ιδέα του ντοκιμαντέρ για την Σαλαμίνα ήταν της Δρος Μάρως Θεοδοσιάδου, η οποία το 2007 τη συζήτησε με τον καθηγητή Β. Καραγιώργη. Ο άνθρωπος, που έφερε στο φως τη Σαλαμίνα, απέρριψε την πρόταση να επισκεφθεί τον χώρο κατά τη διάρκεια του γυρίσματος του ντοκιμαντέρ και να μιλήσει, αντικρίζοντας τα μνημεία που απεκάλυψε από το 1952 ως το 1974. Για τον Βάσο Καραγιώργη ήταν πολύ οδυνηρό να αναπλάσει αναμνήσεις του παρελθόντος.

Όμως, μετά από πολύ προβληματισμό αποφάσισε την υπέρβαση και πήγε στη Σαλαμίνα για να συμβάλει με την προσωπική του αφήγηση στην πειστικότητα του σεναρίου.

Το σενάριο του ντοκιμαντέρ έγραψε η Δρ Μάρω Θεοδοσιάδου, η σκηνοθεσία είναι του ταλαντούχου και έμπειρου σκηνοθέτη Πασχάλη Παπαπέτρου και η φωτογραφία του Νίκου Αβρααμίδη. Η χρηματοδότηση του ντοκιμαντέρ έγινε από το Ίδρυμα Λεβέντη.

ΜΙΖΕΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΝ

Παρακολούθησα την πολυδιαφημισμένη εκδήλωση για την Αμμόχωστο το βράδυ του Σαββάτου, 12 Σεπτεμβρίου. Και αισθάνομαι την ανάγκη να ζητήσω συγγνώμη από την ίδια την πόλη της Αμμοχώστου. Δεν της ταίριαζε αυτό το χάλι. Μία εκδήλωση χωρίς ψυχή, χωρίς παλμό, χωρίς ρυθμό, αξιοθρήνητη πέρα για πέρα. Ούτε καν ένα φιλμάκι ειδικά για την περίσταση. Μόνο αποσπάσματα από ντοκιμαντέρ στο οποίο θρηνεί ο ανασκαφέας της Σαλαμίνος επειδή πλήρωσε εισιτήριο για να εισέλθει. Μα αφού δεν έχει ο άνθρωπος το χάρισμα της επικοινωνίας με τους ανθρώπους, γιατί θρηνεί; (Εγώ, όχι μόνο δεν πλήρωσα εισιτήριο, αλλά η Τουρκούδα που καθόταν στο ταμείο μου έκανε και δώρο ένα βιβλίο...). Στο ίδιο ντοκιμαντέρ και ο Κώστας Χαραλαμπίδης να αφηγείται ιστορικές ανακρίβειες. Ποιος είπε ότι ο τελευταίος βασιλιάς της Σαλαμίνος, ο Νικοκρέων, αυτοκτόνησε οικογενειακώς, όταν οι αρχαίες πηγές λένε ότι η τραγωδία αυτή είχε συμβεί στην Πάφο; Επειδή ο ανασκαφέας, χωρίς απόδειξη και τεκμηρίωση, αποφάσισε ότι το κενοτάφιο στην Έγκωμη ανήκε στον Νικοκρέοντα;
Και ύστερα, οι ατελείωτες ομιλίες και οι "χαιρετισμοί". Και να ήσαν τουλάχιστον ποιητικοί χαιρετισμοί, του είδους "χαίρε νύμφη ανύμφευτε", κάτι θα γινόταν. Αλλά, τι μανία να επιμένουν να μιλούν σ' αυτό τον τόπο όσοι ούτε να διαβάσουν μπορούν, ακόμη και τα τετριμμένα που γράφουν...
Γιατί, δηλαδή, θα έπρεπε να υποστώ το μαρτύριο να ακούω για 15 λεπτά τον δήμαρχο της Δερύνειας να αγωνίζεται να διαβάζει από τις κόλλες του, να σκουντουφλά τρεις φορές σε κάθε γραμμή, για να μας πει τι πράγμα;
Γιατί να υποστώ τον "χαιρετισμό" του κ. Δημήτρη Σιούφα για να μου επαναλάβει τα χιλιοειπωμένα, ότι η Ελλάδα βρίσκεται παρά το πλευρό μας; Τι το καινούργιο, τι το αξιοπρόσεκτο, τι το σημαντικό μας είπε; Τίποτα. Και γιατί θα έπρεπε να τείνω ευήκοον το ους στην ομιλία του κ. Αλέξη Γαλανού, που με μία ατελείωτη σειρά από βηξίματα μάς επανέλαβε τα ίδια και τα ίδια;
Και το "καλλιτεχνικό πρόγραμμα". Με μία ρετρό χορωδία που θρηνούσε και μοιρολογούσε. Ούτε αγωνιστικό πνεύμα, ούτε ένα τραγούδι που να μπορούσε να συνεγείρει. Και στο τέλος, κοντά μεσάνυχτα, ένας κιθαρωδός να παραπονείται από τα μεγάφωνα ότι δεν είχανε μείνει πολλοί για να τον ακούσουν. Αλλά, γιατί θα έπρεπε να έμεναν;
Και ποιοι θα έπρεπε να μείνουν; Οι ξένοι καλεσμένοι που δεν καταλάβαιναν τίποτα; Οι ευρωβουλευτές μας που έπασχαν από βαριεστημάρα; ΄Η μήπως οι υπόλοιποι, οι κοινοί θνητοί, εμείς, που δεν είχαμε κανένα λόγο να υποστούμε τέτοια τελετή; Και η μανία να εμπλέκουν, σε τέτοιες καταστάσεις, και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ο οποίος, από την πλευρά του, δεν χάνει ευκαιρίες να κάνει τις δικές του ομιλίες, συνήθως συνοδευόμενες από ζωηρές χειρονομίες, σαν να φτεροκοπά ο άνθρωπος. Και να επαναλαμβάνει το ίδιο ρεφρέν πάντοτε, το χιλιοειπωμένο. Γιατί θα έπρεπε να μιλήσει και πάλι, αφού δεν είχε ούτε αυτός τίποτα το νέο να μας πει;
Τελικά, σαν απλός πολίτης, σαν απλός θεατής και ακροατής, αλλά και σαν άνθρωπος που ξέρει τι σημαίνει Αμμόχωστος και Σαλαμίνα και Έγκωμη και Αλασία, αισθάνομαι τη μεγάλη ανάγκη -παρά το ότι δεν είμαι ο ένοχος- να ζητήσω ένα μεγάλο "συγγνώμη" από την πόλη της Αμμοχώστου. Από τη Σαλαμίνα του Ευαγόρα. Του Ευαγόρα, του οποίου το όνομα, που σημαίνει το "ευ αγορεύειν", το να ομιλείς καλά, έχει κουρελιαστεί για άλλη μία φορά.

Άντρος Παυλίδης

Ενοικιάζει εκτάσεις...

Έκταση γης στην κατεχόμενη Αμμόχωστο ''παραχωρήθηκε'' για 49 χρόνια στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Κωνσταντινούπολης (ΙΤU) για να κατασκευάσει Πανεπιστημιούπολη.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας ''Ντουνιά'', το σχετικό ''πρωτόκολλο'' υπογράφηκε την Τρίτη.

Ο αντιπρύτανης του πανεπιστημίου, Μεχμέτ Καρατζιά, ο οποίος βρέθηκε για το σκοπό αυτό στην Κύπρο, ευχαρίστησε, τόσο τον λεγόμενο πρωθυπουργό Ντερβίς Ερογλου, όσο και τη λεγόμενη ψευδοκυβέρνηση.

Θέλοντας να προλάβει αντιδράσεις στα ίδια τα κατεχόμενα, ο Μεχμέτ Καρατζιά δήλωσε ότι το ΙΤU δεν πρόκειται να ανοίξει τμήματα που ήδη υπάρχουν σε άλλα ''πανεπιστήμια'' στα κατεχόμενα, αλλά νέες ειδικότητες, όπως ναυτιλία, διοίκηση μαρίνων, σχολή θεάτρου, ωδείο και άλλα. Γι αυτά, πρόσθεσε, έχουν ήδη ετοιμάσει και πρόγραμμα μαθημάτων.

Μύρισε Αμμόχωστος...

Ο Μουσικός, Φιλολογικός και Φιλαθλητικός σύλλογος Ανόρθωσης Αμμοχώστου μπήκε σε πορεία 100 χρόνων!

Με τη διεξαγωγή του Gala Diner άρχισαν στην ουσία οι εκδηλώσεις του σωματείου για τους εορτασμούς των 100 χρόνων από την ίδρυση του. Στην εκδήλωση έδωσε το παρών του ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας και ο δημοφιλής τραγουδιστής Σάκης Ρουβάς.

Ο πρόεδρος του σωματείου Αντώνης Δημητρίου, στην ομιλία του χαρακτήρισε ως ορόσημο την σημερινή, 27/10, ημέρα και πως είναι η αρχή για μια διετία εορτασμών «όπως αρμόζει στην ιστορία της Ανόρθωσης και με το βλέμμα στην Αμμόχωστο».

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στις διάφορες μεγάλες στάσεις του σωματείου σε αυτά τα 99 σχεδόν χρόνια:

30/1/1911 Ίδρυση του αναγνωστηρίου Ανόρθωσις
1929 Μετονομασία σε Μουσικό, φιλολογικό και φιλαθλητικό σωματείο Ανόρθωσις
8/7/1958 Ανατίναξη του σωματείου από τους Άγγλους αποικιοκράτες
1974 Τουρκική εισβολή
1990- Σήμερα Η Αναγέννηση του σωματείου και η επάνοδος τους στην ελίτ του κυπριακού αθλητισμού ως η πλέον επιτυχημένη ομάδα της τελευταίας 20ετίας.

«Το 1974 παίζαμε με δανεικές φανέλες και δανεικά παντελονάκια» ήταν η πλέον χαρακτηριστική ατάκα του προέδρου.

Ο κ. Δημητρίου δεν παρέλειψε να μιλήσει και για τις Ευρωπαϊκές επιτυχίες της Ανόρθωσης, χαρακτηρίζοντας την ως τον καλύτερο πρεσβευτή της χώρας μας στο εξωτερικό. Ειδική αναφορά έκανε στο Έπος της Τραπεζούντας το 2005-06 αλλά και στην πορεία προς τα αστέρια του 2008-09.

Ασφαλώς, δεν μπορούσε να παραλείψει και μεγάλα πρόσωπα που υπήρξαν μέλη του σωματείου, όπως οι Αντώνης Παπαδόπουλος, Γρηγόρης Αυξεντίου ενώ έκλεισε με την ατάκα: «Η ευχή μου δεν αφορά κατάκτηση νέων τίτλων, αλλά την επιστροφή στην κατεχόμενη Αμμόχωστο».


100 χρόνια, 100 εκδηλώσεις

Ο αναπληρωτής πρόεδρος Σάββας Κάκος ανέλυσε το πλάνο των εορτασμών, με τα εξής σημεία:

- Θα γίνουν 100 εκδηλώσεις συνολικά
- Στις 30-1-2010 θα εγκατασταθεί ένα ρολόι στο «Αντώνης Παπαδόπουλος», που θα μετρά αντίστροφα.
- Οι εορτασμοί θα έχουν διάρκεια 2 χρόνια και θα σχετίζονται με διάφορους τομείς όπως Πολιτιστικό, Καλλιτεχνικό, Αθλητικό, Κοινωνικό ενώ θα υπάρχουν και διαγωνισμοί
- Θα εκδοθεί βιβλίο με 1911 συλλεκτικούς τόμους
- Έκθεση φωτογραφίας, εκδήλωση «Ποδηλατώ στην Αμμόχωστο», δημιουργία πάρκου επιστροφής αν είναι δυνατό στη νεκρή ζώνη (Δερύνεια). Μεγάλη πορεία «Περπατώ στην Αμμόχωστο» που θα ξεκινήσει από την Πάφο με σκοπό να καταλήξει στην γη της Αμμοχώστου.
- 30-1-2011 θα είναι η μεγάλη μέρα με τη διεξαγωγή μιας μίνι ολυμπιάδας σε διάφορα αθλήματα (ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ, πάλη, σκοποβολή). Για το ποδόσφαιρο θα γίνει προσπάθεια να έρθουν στη Κύπρο μεγάλες ομάδες.
- 100 Φοίνικες που έφτιαξε ο γνωστός Ανορθωσιάτης γλύπτης Φίλιππος Γιαπάνης και 1911 συλλεκτικά νομίσματα. Το πρώτο ήδη δόθηκε στον πρόεδρο της Δημοκρατίας.

« Αν ξαναγεννιόμουν, πάλι Βαρωσιώτης θα ήμουν»

Πιο συγκινητική στιγμή της βραδιάς, ήταν όταν έγιναν τα αποκαλυπτήρια του γλυπτού «Φοίνικα» και ο Φίλιππος Γιαπάνης μίλησε για αυτό που έφτιαξε.

«Αν ξαναγεννιόμουν, πάλι Βαρωσιώτης θα ήθελα να ήμουν και ήταν το όνειρο μου να φτιάξω ένα φοίνικα για την Ανόρθωση και ένα για μένα. Τελικά μετά από συζήτηση με τον πρόεδρο του σωματείου, αποφασίσαμε να φτιάξουμε αυτά τα 100 κομμάτια. Θα ήθελα επίσης να φτιάξω ένα μνημείο για τον άγνωστο αγνοούμενο, να τιμά αυτούς που δεν μπόρεσαν να θαφτούν στην πατρώα γη όπως ο πατέρας μου. Ευχαριστώ όλα τα Δ.Σ. της Ανόρθωσης που ο γιος μου έγινε Ανορθωσιάτης και Βαρωσιώτης. Η Ανόρθωση θέλει βοήθεια γιατί είναι ο πνεύμονας της Αμμοχώστου και των Βαρωσιωτών».

Ο κ. Γιαπάνης εξήγησε και τη λογική του γλυπτού του, με τα ανοικτά βιβλία κάτω από το Φοίνικα να έχουν τα τοπωνύμια της Αμμοχώστου. Στην κορυφή υπάρχει ένα ανοικτό βιβλίο με ένα φύλλο λεμονιάς που συμβολίζεις τις κατεχόμενες περιοχές μας. Υπάρχει μια περικεφαλαία που συμβολίζει τον αγώνα για την επιστροφή και το δίκτυ που χωρίζει την πατρίδα μας.

Μικρά – Μικρά

- Το παρών τους στην εκδήλωση έδωσαν ο προπονητής Σλάβο Μούσλιν, ο βοηθός του Νίκος Νικολάου, ο έφορος Πανίκος Πούνας και ο αρχηγός Νίκος Κατσαβάκης


- Το σώμα ήταν στο Gala Diner, αλλά η ψυχή στο Δάλι! Για το πρόεδρο του τμήματος γυναικείας πετόσφαιρας του σωματείου μας Αδάμο Μοντάνιο ο λόγος, μιας και εκεί τα κορίτσια του «Φοίνικα» έδιναν τον αγώνα για την πρεμιέρα του πρωταθλήματος. Τουλάχιστον το αποτέλεσμα υπήρξε χαρμόσυνο για την ομάδα μας και για τον κ. Μοντάνιο ασφαλώς!


- Ο μικρός Γιώργος Ιωαννίδης τραγούδησε στην έναρξη της εκδήλωσης τραγούδια για την Αμμόχωστο.


- Το καλλιτεχνικό πρόγραμμα στο τέλος της βραδιάς ανέλαβαν οι Σοφία Βόσσου και Βασίλης Σαλέας. Ο Σάκης Ρουβάς... φύλαξε τη φωνή του για τη συναυλία της Τετάρτης.

- Έξω από τη αίθουσα είχε φτιαχτεί μέσα από φωτογραφίες η Λεοφώρος Ευαγόρου στην Αμμόχωστο, όπου βρίσκεται το παντοτινό οίκημα του σωματείου μας. Επίσης υπήρχαν φωτογραφίες από διάφορες μεγάλες στιγμές της Ανόρθωσης
- Τα διάφορα τραπέζια στην Αίθουσα είχαν ονομαστεί με διάφορες τοποθεσίες στην Αμμόχωστο, ενώ υπήρχε σε μικρή γυάλα λίγη χρυσή άμμος από την κατεχόμενη πόλη μας.

Επιχειρούν νέα τετελεσμένα: Οι Τούρκοι μετακίνησαν τις σημαδούρες στην θαλάσσια περιοχή Κάππαρη

Μεθοδεύσεις εν μέσω συνομιλιών

Η Κυπριακή Δημοκρατία προβαίνει και θα προβαίνει σε όλες τις απαραίτητες διαμαρτυρίες, αναφορικά με την τακτική των τουρκικών κατοχικών αρχών να μετακινούν σημαδούρες στη θάλασσα σε διάφορες περιοχές, δήλωσε την Πέμπτη ο Υπουργός Εξωτερικών Μάρκος Κυπριανού προσθέτοντας ωστόσο πως θα πρέπει κάποια στιγμή τα Ηνωμένα Εθνη να γίνουν πιο αυστηρά με τις τουρκικές δυνάμεις και όχι απλώς να καταγράφουν τις διαμαρτυρίες μας.

Σε δηλώσεις στο αεροδρόμιο Λάρνακας επιστρέφοντας από περιοδεία στο Παρίσι και τη Ρώμη, ο Υπουργός κλήθηκε να σχολιάσει την ενέργεια των τουρκικών κατοχικών αρχών να μετακινήσουν τις σημαδούρες που βρίσκονται στην θαλάσσια περιοχή Κάπαρη.

«Βεβαίως προβαίνουμε πάντοτε στις αναγκαίες διαμαρτυρίες προς τα Ηνωμένα Εθνη, προς την ειρηνευτική δύναμη, αλλά και προς το Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ και το Συμβούλιο Ασφαλείας. Πρόκειται για μια παράνομη κατοχική δύναμη που όλες οι ενέργειες και βεβαίως οτιδήποτε διαταράσσει την κατάσταση, παραβιάζει τους όρους κατάπαυσης του πυρός» είπε.

Ισοπεδωμένα όνειρα

Του Ανδρέα Παράσχου

Ο φίλος μου ο Γιώργος είναι άνθρωπος φύσει αισιόδοξος. Στα εξήντα χρόνια της ζωής του έχει κατορθώσει να μαζέψει τόση σοφία που καμιά φορά σκέφτομαι ότι θα ήταν πολύ επωφελές άνθρωποι όπως τον Γιώργο να έδιναν μερικές φορές τον χρόνο διαλέξεις στα πανεπιστήμιά μας, μεταφέροντας την πείρα που έχουν αποκτήσει στο παζάρι της ζωής. Κουβέντες απέριττες, αναλύσεις βαθιές που σέβονται όμως τον χρόνο του ακροατή, συμπεράσματα που πατάνε βαριά στη γη κι αφήνουν αποτυπώματα, τουλάχιστον σε αφτιά που ξέρουν να ακούνε. Ο Γιώργος έχει μια μεσαία επιχείρηση, με δύο υπαλλήλους, στην οποία και εργάζεται από το πρωί μέχρι το βράδυ. Μια επιχείρηση που του επιτρέπει να ζει αξιοπρεπώς και να αποταμιεύει επίσης. Ο Γιώργος έλκει την καταγωγή του από την επαρχία της Αμμοχώστου κι έχει στο Βαρώσι μια καθόλου ευκαταφρόνητη ακίνητη περιουσία. Όλα τα προηγούμενα χρόνια, μου μιλούσε για τα σχέδια που έχει, όταν ανοίξει το Βαρώσι, ώστε να επαναδραστηριοποιηθεί στην πόλη όπου έζησε πολύ όμορφα νεανικά χρόνια. Το πιο ακριβό του όνειρο ήταν ένα περιβόλι που σχεδίαζε να φτιάξει μαζί με ένα σπιτάκι. Εκεί κι απέναντι από τη θάλασσα θα ολοκλήρωνε τον κύκλο της ζωής του, μιλώντας με τα δέντρα, τα λουλούδια και τα κύματα, ώσπου να κοιμηθεί γαλήνιος τον αιώνιο ύπνο. Το όνειρο του Γιώργου, από τη στιγμή εκείνη που μου το εκμυστηρεύτηκε, με έκαμε να βλέπω στα μάτια του κάθε μέρα και πιο έντονη εκείνη την προσδοκία και το χαιρόμουν. Πριν μερικούς μήνες, ο Γιώργος, ο οποίος χρόνια τώρα παρακολουθεί τα άρθρα μου, βρήκε ότι αυτά χαρακτηρίζονται πλέον από μια απαισιοδοξία ως προς τις προοπτικές επίλυσης του Κυπριακού. Και είναι αλήθεια πως, τόσο από τις επαφές που είχα ως δημοσιογράφος, όσο και από τις παρασκηνιακές πληροφορίες που εισέπραττα, κατέληγα στο συμπέρασμα ότι «το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ ασθενής», τουτέστιν μεθερμηνευόμενο: Οι πολιτικοί μας ταγοί μπορεί να διακηρύττουν ότι θέλουν λύση, αλλά το σημερινό στάτους κβο τούς βολεύει περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο. Ειδικά όταν αυτό το άλλο περιλαμβάνει συν τοις άλλοις και συνδιαχείριση μιας εξουσίας που από το 1963 μέχρι και σήμερα είναι αποκλειστικά δική τους. Δέκα οικογένειες, οι οποίες εναλλάσσονται στην εξουσία και οι οποίες διαπλέκονται με άλλες 50 οικογένειες του οικονομικού κατεστημένου και ζούνε οι πρώτοι καλά και οι δεύτεροι καλύτερα. Πρόκειται για μια συνομοταξία εξουσιαστών και παρακοιμωμένων, οι οποίοι κινούνται υπεράνω του Νόμου και που, όταν το φέρει η ανάγκη, γράφουν εκεί που δεν πιάνει μελάνι και το διεθνές δίκαιο. Θυμίζω απλώς ότι η Κύπρος, μετά δόξης και τιμής, ξέπλυνε το μισό θησαυροφυλάκιο της Σερβίας που έστελνε εδώ κάτω παράνομα ο Μιλόσεβιτς. Είναι δυνατόν να μη βρεθεί, σε μια χώρα όπου γινόταν τέτοια κομπίνα, ένας πολιτικός ηγέτης να θέσει θέμα; Κι όμως είναι. Δεν διερωτάστε γιατί σώπασαν όλοι; Ελπίζω να ξέρετε και τον τρόπο που κάποιος μπορεί, ενώ βλέπει τι γίνεται, να σωπαίνει. Θυμίζω επίσης ότι κάθε φορά που σε αυτή τη χώρα γίνονταν αγορές όπλων από μια κυβέρνηση, τα κόμματα που ήταν εκτός κυβερνητικού σχήματος φώναζαν, γιατί κάποιοι ιδιώτες τσέπωναν χοντρές προμήθειες «από τα λεφτά που ο λαός έδινε από το υστέρημά του για την άμυνα». Για να υπερπηδηθεί αυτή η προκλητική αυθαιρεσία, η Βουλή πήρε απόφαση οι εξαγορές να γίνονται απευθείας από τους κατασκευαστές. Οι οποίοι κατασκευαστές δίνουν όμως προμήθειες, τις οποίες τώρα μοιράζονται τα κόμματα! Δηλαδή, τα κόμματα λυμαίνονται πλέον τα εκατομμύρια από το υστέρημα του λαού και ουδείς πια φωνάζει για τις μίζες. Όλοι αυτοί έχουν το όνειρο του Γιώργου και του κάθε Γιώργου σε αυτό τον τόπο διαγραμμένο, διότι η πραγμάτωσή του θέτει σε κίνδυνο τη δική τους παντοκρατορία. Απλώς δεν το λένε δημοσίως. Θα το πουν οι επίγονοί τους ύστερα από 20 χρόνια κι όταν ο κάθε Γιώργος θα έχει ήδη κοιμηθεί τον αιώνιο ύπνο… μακριά από το όνειρό του.

Όχι άλλη ανοχή!!

Έτσι ''έπεσε'' από την προδοσία η πόλη της Αμμοχώστου!

15 Αυγούστου 1974… Η Αμμόχωστος, προδομένη από τους Οηέδες, τους Άγγλους και τους Ελλαδίτες αξιωματικούς, παραδόθηκε αμαχητί στους Τούρκους εισβολείς, οι οποίοι μπήκαν ανενόχλητοι, κάνοντας περίπατο, στην πόλη του Ευαγόρα, που έμοιαζε πόλη-φάντασμα από την εγκατάλειψη.

Το ξένο Σχέδιο που αφορούσε την πόλη της Αμμοχώστου, τοποθετούσε τα τουρκικά στρατεύματα μέχρι την περιοχή Σαβόϊ, αλλά οι επικεφαλής των Οηέδων μάταια αναζητούσαν Έλληνα αξιωματικό να διαπραγματευθεί την τύχη της πόλης με τους Τούρκους αξιωματικούς. Όλοι ήσαν στο Δημοτικό Σχολείο Φρενάρους!

Η πτώση της Αμμοχώστου ήταν αποτέλεσμα τεσσάρων παραγόντων: α) Το σπάσιμο της «γραμμής» της Εθνικής Φρουράς στη Μια Μηλιά, μετά από προδοσία των Οηέδων. β) Ο θάνατος του επικεφαλής των στρατιωτικών επιχειρήσεων στην Αμμόχωστο, Αντισυνταγματάρχη Εμμανουήλ Χατζηδάκη, διοικητή της 173 ΜΑ/ΤΠ (Μοίρα Αντιαρματικού Πυροβολικού), στην οποία υπηρετούσε τότε ο γράφων, μετά από προδοσία των Οηέδων. γ) Η προδοσία από τις στρατιωτικές αρχές των αγγλικών βάσεων στο «2 ½ μίλι», και δ) η προδοσία από τους Ελλαδίτες αξιωματικούς της Α΄ Στρατιωτικής Ανωτέρας της Αμμοχώστου.

Η προδοσία στη Μια Μηλιά

Τι συνέβη στη Μια Μηλιά και τα τουρκικά τανκς αποδεκάτισαν τον στρατό μας;

Σύμφωνα με μαρτυρίες στρατιωτών της 173 ΜΑ/ΤΠ, που επέστρεψαν από το πεδίο της μάχης, η Εθνική Φρουρά είχε παραταχθεί στη «γραμμή» της Μιάς Μηλιάς, με πυροβολικό, τεθωρακισμένα, πεζικό και αντιαεροπορικά, προκειμένου να αντιμετωπίσει τα τουρκικά τανκς που κατευθύνονταν προς την Αμμόχωστο.

Κατά μήκος της «γραμμής» και μπροστά από το στρατό της Ε.Φ., η περιοχή είχε ναρκοθετηθεί. Ήταν σίγουρο, ότι τα τουρκικά τανκς θα έπεφταν μέσα στο ναρκοπέδιο και τότε τα πράγματα θα ήσαν πιο εύκολα για το στρατό μας. Προς μεγάλη όμως έκπληξη των στρατιωτών μας, τα τουρκικά τανκς έκαναν την εμφάνισή τους στα πλάγια της «γραμμής» παρατάξεως της Ε.Φ., αποφεύγοντας έτσι το ναρκοπέδιο. Τι είχε συμβεί;

Στα πλάγια της «γραμμής», όπου είχε παραταχθεί ο στρατός της Ε.Φ., υπήρχε ένας στενός χωματόδρομος που δεν ναρκοθετήθηκε και έμεινε ακάλυπτος από τους στρατιώτες μας, επειδή τον χρησιμοποιούσαν τα τεθωρακισμένα των Οηέδων.
Οι κυανόκρανοι, που ακολουθούσαν παντού την Ε.Φ. και γνώριζαν τις κινήσεις της, οδήγησαν τα τουρκικά τανκς από τον χωματόδρομο, σαν άλλος Εφιάλτης, με αποτέλεσμα να αποφύγουν το ναρκοπέδιο και να βρεθούν στα πλάγια και στα μετόπισθεν των στρατιωτών μας.

Έτσι, με μια «πισώπλατη μαχαιριά» των Οηέδων, τα τουρκικά τανκς αποδεκάτισαν τους ανήμπορους να αντιδράσουν στρατιώτες της Εθνικής Φρουράς.

Ο θάνατος του Εμ. Χατζηδάκη

Υπεύθυνος για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Αμμόχωστο ήταν ο διοικητής της 173 ΜΑ/ΤΠ, Αντισυνταγματάρχης Πυροβολικού, Εμμανουήλ Χατζηδάκης, ο οποίος, με μια μεγάλη ραφή στην πλάτη από τραύμα στον πόλεμο της Κορέας, ήταν ένας γενναίος και έμπειρος αξιωματικός, που εμψύχωνε και καθοδηγούσε στους στρατιώτες του κατά την πρώτη φάση της τουρκικής εισβολής.

Με άλλα λόγια, ήταν ένας μεγάλος αρχηγός! Αλλά προπαντός, όπως διαπιστώθηκε από την όλη στάση του, δεν συμμετείχε στο χουντικό παιχνίδι της προδοσίας…

Γι΄ αυτό, τα όργανα της προδοσίας βάλανε στόχο τον άξιο «τιμονιέρη», που οδηγούσε με επιτυχία το στρατιωτικό «σκάφος» στην πόλη της Αμμοχώστου.

Το αρχηγείο του Εμμανουήλ Χατζηδάκη είχε στηθεί στο υπόγειο μιάς ατέλειωτης οικοδομής, στην κατοικήσιμη περιοχή που βρισκόταν στην αρχή του δρόμου, που οδηγούσε στο στρατόπεδο της 173 ΜΑ/ΤΠ, του Καραόλου. Είναι βέβαιο, ότι οι Τούρκοι όχι μόνο δεν γνώριζαν τη θέση του αρχηγείου, αλλά ούτε καν μπορούσαν να τη διανοηθούν.

Αυτοί, που γνώριζαν τη «βάση» του Χατζηδάκη, ήταν οι Οηέδες, που το στρατόπεδό τους ήταν σχεδόν απέναντι από την ατέλειωτη οικοδομή. Κανένας, τότε, δν μπορούσε να προβλέψει την εξέλιξη αυτής της «γνωριμίας»…

Κι ενώ, στις 22 Ιουλίου 1974 είχε συμφωνηθεί, κατ΄ αρχάς, κατάπαυση του πυρός στις 4.00 το απόγευμα της Δευτέρας, την ίδια ακριβώς ώρα, ένα αεροπλάνο πέταξε πάνω από το στρατόπεδο του Καραόλου, με συγκεκριμένη κατεύθυνση (!) το αρχηγείο του Αντισυνταγματάρχη Χατζηδάκη. Το αεροπλάνο, όταν πλησίασε σε απόσταση βολής από τον στόχο, έρριψε μία ρουκέτα στο υπόγειο (!) της ατέλειωτης οικοδομής. Η βολή ήταν εύστοχη, με αποτέλεσμα να βρουν τραγικό θάνατο, ο γενναίος Αντισυνταγματάρχης, ένας Κύπριος δόκιμος αξιωματικός και ένας Ελλαδίτης μόνιμος αρχιλοχίας.

Έτσι, με τον θάνατο του Αντισυνταγματάρχη Χατζηδάκη, το «καράβι» της Ε.Φ. στην Αμμόχωστο έχασε τον άξιο τιμονιέρη του και έμεινε ακυβέρνητο μέχρι την πτώση της πόλης του Ευαγόρα. Κι όταν ένα σκάφος χάσει τον κυβερνήτη του, τότε είναι βέβαιο, ότι θα βουλιάξει σε μια μεγάλη θαλασσοταραχή. Αυτό, επεδίωξαν οι εμπνευστές του σχεδίου για την πτώση της Αμμοχώστου. Και, το πέτυχαν!

Δυστυχώς, ο αντικαταστάτης του, ο Υποδιοικητής της 173 ΜΑ/ΤΠ, Ταγματάρχης Νικόλαος Κυριαζής, από τον φόβο του ήταν «εκτός τόπου και χρόνου»!!! Οι εντολές που «έπαιρνε» από το ΓΕΕΦ και τις εκτελούσε αμέσως, αναφέρονταν μόνο σε οπισθοχώρηση των στρατιωτών μας! Από το Τρίκωμο διέταξε τους στρατιώτες να οπισθοχωρήσουν στην Ιδιωτική Σχολή ΚΑΣΑ της Αμμοχώστου και απ΄ εκεί στο Δημοτικό Σχολείο του Φρενάρους. Ο πρώτος παρών στα σημεία οπισθοχώρησης ήταν, βεβαίως, ο ίδιος!

Η προδοσία στο «2 ½ μίλι»

Αλλά και οι Άγγλοι δεν είναι άμοιροι ευθυνών για την κατάληψη της Αμμοχώστου από τον Αττίλα, στις 15 Αυγούστου 1974, χωρίς καμμιά ουσιαστική, στην πραγματικότητα, αντίσταση από τη δική μας πλευρά.

Όπως οι Οηέδες «εξουδετέρωσαν» την αντίσταση της Ε.Φ. στη Μια Μηλιά, οδηγώντας τα τουρκικά τανκς από ασφαλή δρόμο στα μετόπισθεν των στρατιωτών μας, το ίδιο έπραξαν και οι στρατιωτικές αρχές των αγγλικών βάσεων στο «2 ½ μίλι».

Οι στρατιώτες του Καραόλου –αυτοί που έμειναν και δεν έφυγαν-, του Πυροβολικού, του Πεζικού, τεθωρακισμένα και αντιαεροπορικά, είχαν σχηματίσει αμυντική «γραμμή» κοντά στην Ιδιωτική Σχολή ΚΑΣΑ του κ. Σαβεριάδη, από τη λίμνη του Αγίου Λουκά μέχρι τον κύριο δρόμο Αμμοχώστου-Λευκωσίας και κτυπούσαν με επιτυχία τα τουρκικά τανκς, που είχαν φθάσει από τη Μια Μηλιά.

Αν ενισχυόταν η «γραμμή» αυτή με περισσότερους στρατιώτες, αντί να δοθεί και πάλιν η εντολή για οπισθοχώρηση στο Δημοτικό Σχολείο Φρενάρους, και δεν εμφανιζόταν ο νέος «Εφιάλτης», οι Τούρκοι θα εδυσκολεύοντο να μπουν στην Αμμόχωστο.

Αλλά, η προδοσία ήταν μόνιμος συνοδός μας… Οι αξιωματικοί των αγγλικών βάσεων στο «2 ½ μίλι» οδήγησαν τα τουρκικά τανκς μέσα στο έδαφός τους –σε χώρο, όπου η Ε.Φ. δεν μπορούσε να παρατάξει στρατό-, με αποτέλεσμα τα τουρκικά στρατεύματα να βρεθούν στα μετόπισθεν της Εθνικής Φρουράς.

Με αυτό τον τρόπο, «εξουδετερώθηκε» και η τελευταία αντίσταση της Εθνικής Φρουράς στην Αμμόχωστο. Ενώ, οι Τούρκοι δεν θα αργήσουν να μπουν ανενόχλητοι στην πόλη του Ευαγόρα…

Για την κατάληψη της Αμμοχώστου, που αφέθηκε «ανοχύρωτη πολιτεία», ευθύνη φέρουν και οι αξιωματικοί που υπηρετούσαν τότε στην Α΄ Στρατιωτική Ανωτέρα της πόλης, οι οποίοι με τις προδοτικές παρεμβάσεις τους δεν επέτρεψαν στην Ε.Φ. να καταλάβει από την πρώτη φάση της τουρκικής εισβολής το Κάστρο, κοντά στο Σακχάρια, όπου εκρύβοντο Τουρκοκύπριοι και Τούρκοι στρατιώτες.

Υπενθυμίζουμε, την εντολή που έδωσαν στον διοικητή της 199 μοίρας πυροβολικού, Υπολοχαγό Ηλία Ταβουλάρη, να σταματήσει να ρίχνει με τα πυροβόλα του εναντίον του Κάστρου από το χωριό Γαϊδουράς, όπου βρισκόταν. Επίσης, την απομάκρυνση του Κυπρίου αξιωματικού, Τάκη Μιτσίδη, από τα τείχη του Κάστρου, ο οποίος είχε σταματήσει την υδροδότηση του Κάστρου και αναμενόταν μέσα σε ελάχιστο χρόνο να παραδοθούν όλοι οι «ένοικοί» του.

Βέβαια, η προδοσία ήταν διάχυτη στις τάξεις της Ε.Φ. και δεν ξέρουμε αν η κατάληψη του Κάστρου της Αμμοχώστου θα άλλασσε και τον ρουν της ιστορίας της πόλης του Ευαγόρα….

Αντικατοχική εκδήλωση - Αυτοκινητοπομπή - Πορεία πεζών

Δεκάδες Αμμοχωστιανοί, κρατώντας αναμμένες δάδες και πλακάτ με συνθήματα και φωνάζοντας συνθήματα όπως «Η Κύπρος ανήκει στο λαό της», «Κύπρος ενωμένη Ομοσπονδιακή», «Ανεξαρτησία, Λευτεριά, Δημοκρατία» και «Ζητούμε επαναπροσέγγιση με τους Τουρκοκυπρίους», πορεύθηκαν χθες βράδυ προς το οδόφραγμα της Δερύνειας, ζητώντας επιστροφή στις εστίες τους.


Στο οδόφραγμα επιδόθηκε ψήφισμα προς αξιωματικό της ΟΥΝΦΙΚΥΠ, στο οποίο οι Αμμοχωστιανοί κάλεσαν «την διεθνή κοινότητα και ιδιαίτερα τον ΟΗΕ και την ΕΕ όπως ενισχύσουν τις προσπάθειες που καταβάλλονται, στρέφοντας την επιρροή τους προς την Αγκυρα για να αλλάξει τη μέχρι τώρα πολιτική της , έτσι ώστε να ανοίξει ο δρόμος για εξεύρεση δίκαιης και βιώσιμης λύσης στο κυπριακό πρόβλημα».

Ζήτησαν, επίσης, «τον τερματισμό της παράνομης εκμετάλλευσης των ελληνοκυπριακών περιουσιών στις κατεχόμενες περιοχές , γεγονός που δημιουργεί τετελεσμένα, πέραν της νομικής πτυχής , τα οποία περιπλέκουν την επίλυση του κυπριακού προβλήματος».

Οι Αμμοχωστιανοί κάλεσαν, επίσης, την ηγεσία των Τουρκοκυπρίων «να επιδείξει στις απευθείας συνομιλίες καλή θέληση και να είναι έτοιμη να διαπραγματευτεί λύση διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα, όπως καταγράφεται στα σχετικά ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών και στις Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου. Ταυτόχρονα, στέλνουμε μήνυμα φιλίας προς τους συμπατριώτες μας Τουρκοκύπριους και εκφράζουμε την ετοιμότητά μας να συνεργαστούμε μαζί τους για το κτίσιμο του κοινού μας μέλλοντος».

Στο ψήφισμα σημειώνεται ακόμα ότι οι Αμμοχωστιανοί προσβλέπουν «σε μια λύση δίκαιη και βιώσιμη που να απαλλάσσει την Κύπρο από την κατοχή και τον εποικισμό, να επανενώνει την πατρίδα και το λαό μας, να αποκαθιστά και να διασφαλίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις βασικές ελευθερίες όλων των Κυπρίων. Καλούμε την Κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας όπως αξιοποιήσει την εκστρατεία συλλογής υπογραφών που διοργάνωσε ο Δήμος Αμμοχώστου το 2007, κατά την οποία 30000 περίπου συμπολίτες μας εξέφρασαν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την επιθυμία τους για επιστροφή, καθώς και άλλες πρωτοβουλίες και τις συνεχιζόμενες προσπάθειες του Δήμου μας», αναφέρεται.

Ζητούμε, προστίθεται στο ψήφισμα, «την επιστροφή της Αμμοχώστου και θεωρούμε ότι ένα πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι η άμεση επιστροφή της περίκλειστης περιοχής, που κατέχεται σήμερα από τα τουρκικά στρατεύματα και η επανεγκατάσταση των νόμιμων κατοίκων της. Θεωρούμε ότι το θέμα της Αμμοχώστου θα πρέπει άμεσα να τεθεί στο τραπέζι των συνομιλιών σαν ένα μέτρο οικοδόμησης εμπιστοσύνης, το οποίο θα βελτιώσει σημαντικά το κλίμα για την προώθηση των συνομιλιών και θα αποβεί προς όφελος και των δύο κοινοτήτων της Κύπρου».

Θεωρούμε, σημειώνεται στο ψήφισμα που επιδόθηκε σε αξιωματικό της ΟΥΝΦΙΚΥΠ, «ότι η απόδοση της Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους της αποτελεί ένα τεστ πραγματικής βούλησης της Τουρκίας για επίλυση του Κυπριακού. Καλούμε όχι μόνο τους συμπολίτες μας, αλλά και ολόκληρο τον κυπριακό λαό να συμπαρασταθούν στις προσπάθειες του Δήμου Αμμοχώστου για επιστροφή της Αμμοχώστου».

Αφού αναφέρεται ότι «η κατοχή της πόλης της Αμμοχώστου από τον τουρκικό στρατό αποτελεί κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου έναντι του κυπριακού λαού», σημειώνεται ότι «η συνεχιζόμενη παράνομη κατοχή μιας ευρωπαϊκής πόλης όπως η Αμμόχωστος, παραβιάζει ξεκάθαρα όχι μόνο τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά και το δεσμευτικό ψήφισμα 550 (1984) του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, καθώς και τις Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου μεταξύ των δυο κοινοτήτων».

Στο ψήφισμα χαιρετίζονται οι «προσπάθειες και πρωτοβουλίες του Προέδρου της Δημοκρατίας, που αφορούν την έναρξη των συνομιλιών και την προσπάθεια επανένωσης της Κύπρου και επίλυσης του κυπριακού προβλήματος» και εκφράζεται η βεβαιότητα ότι «ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα δώσει τη μάχη για λύση του Κυπριακού με αποφασιστικότητα και συνέπεια».

Παράλληλα, προστίθεται, «χαιρετίζουμε την πρωτοβουλία του Προέδρου της Δημοκρατίας, με τη συμπαράσταση όλων των πολιτικών δυνάμεων του τόπου, ο οποίος με επιστολή του προς το Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ ζητεί την απόδοση της πόλης της Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους της σύμφωνα με το ψήφισμα 550 (1984) του Συμβουλίου Ασφαλείας και τη Συμφωνία Υψηλού Επιπέδου Κυπριανού - Ντενκτάς, του 1979, καθώς και την πρότασή του για αποστολή εμπειρογνωμόνων των Ηνωμένων Εθνών στην κλειστή περιοχή της Αμμοχώστου για σχετική έρευνα με στόχο την προετοιμασία για το άνοιγμα της πόλης και την ανοικοδόμησή της. Θεωρούμε ότι ανάλογο διάβημα πρέπει να γίνει και προς τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, καθώς και τις κυβερνήσεις των πέντε μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας και των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης».

Στέλνουμε «ξεκάθαρα το μήνυμα ότι στηρίζουμε και εργαζόμαστε προς την κατεύθυνση της επίτευξης συνολικής λύσης διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας, με βάση τις δυο Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου και τα σχετικά ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών για την Κύπρο. Χαιρετίζουμε την έγκριση της έκθεσης της Επιτροπής Αναφορών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 16ης Ιουλίου 2008, όπου ζητείται από την Τουρκία να αποσύρει τα στρατεύματα κατοχής από την Κύπρο, θέτοντας ως προτεραιότητα την επιστροφή του περίκλειστου τμήματος της Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους της, ζητώντας παράλληλα, όπως γίνουν σεβαστά τα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και ειδικότερα το 550 (1984), υποδεικνύοντας έτσι την ιδιαιτερότητα της Αμμοχώστου», σημειώνεται.

Τέλος, στο ψήφισμα τους οι Αμμοχωστιανοί εκφράζουν «την ελπίδα ότι το θέμα της Αμμοχώστου θα απασχολήσει εντός του 2009 τη νέα Επιτροπή Αναφορών, καθώς και την Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, όπως αναφέρεται σχετικά στην έκθεση της Επιτροπής Αναφορών ημερομηνίας 3 Απριλίου, 2009».

Οι αντικατοχικές εκδηλώσεις του Δήμου Αμμοχώστου άρχισαν γύρω στις 18.30 με αυτοκινητοπομπή 180 περίπου αυτοκινήτων που ξεκίνησαν από το Φρέναρος και κατέληξαν στο Δημοτικό Σχολείο Δερύνειας, όπου για 30 δευτερόλεπτα ήχησαν οι κόρνες των οχημάτων. Στη συνέχεια, πεζοί δεκάδες Αμμοχωστιανοί πορεύθηκαν προς το Οδόφραγμα της Δερύνειας.

Το κύριο μέρος της εκδήλωσης άρχισε στις εννέα το βράδυ στον υπαίθριο χώρο του Πολιτιστικού Κέντρου της Κατεχόμενης Αμμοχώστου στη Δερύνεια, με προβολή 12λεπτου αποσπάσματος του ντοκιμαντέρ του σκηνοθέτη Πασχάλη Παπαπέτρου «Ανασκάπτοντας τη Σαλαμίνα της Κύπρου 1952 - 1974, 34 χρόνια μετά», με κύριο αφηγητή τον ανασκαφέα καθηγητή Δρ. Βάσο Καραγιώργη.

Τον κόσμο καλωσόρισε ο Δήμαρχος Δερύνειας Ανδρέας Σιαπάνης, ενώ ο Πρέσβης της Ελλάδας στην Κύπρο Βασίλης Παπαϊωάννου ανέγνωσε χαιρετισμό του Προέδρου της Βουλής των Ελλήνων Δημήτρη Σιούφα.

Χαιρετισμό απηύθυνε, επίσης, ο Δήμαρχος της κατεχόμενης Αμμοχώστου Αλέξης Γαλανός, ενώ κύριος ομιλητής της εκδήλωσης ήταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας.

Στη συνέχεια ο αντιδήμαρχος Ανδρέας Σιοπαχάς ανέγνωσε το ψήφισμα που επιδόθηκε νωρίτερα σε αξιωματικό της ΟΥΝΦΙΚΥΠ στο Οδόφραγμα της Δερύνειας. Ακολούθησε συναυλία του Κύπριου τραγουδιστή Δημήτρη Φανή με τη συμμετοχή της χορωδίας του Δήμου Αμμοχώστου υπό τη διεύθυνση του συνθέτη και μαέστρου Νίκου Βήχα.

Στην αντικατοχική εκδήλωση παρευρέθηκαν μεταξύ άλλων η Δανή βουλευτής Blixt Lisellot/Pia, οι Βρετανοί πρώην βουλευτές Tom Cox και Ian Twinn, ο Δήμαρχος Χανίων Κυριάκος Βιρβιδάκης, ο Πρέσβης της Ελλάδας στην Κύπρο Βασίλης Παπαϊωάννου, οι ευρωβουλευτές Ιωάννης Κασουλίδης, Ελένη Θεοχάρους και Τάκης Χατζηγεωργίου, βουλευτές από όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα και πλήθος κόσμου.

''Σενάρια Επιστροφής Αμμοχώστου'' από Ρ.Ι.Κ

21/09/2009

http://www.cybc.com.cy/index.php?option=com_content&view=article&id=90&Itemid=137

Εβραϊκό βασίλειο

Το Ισραήλ αποδεικνύεται ένας από τους μεγαλύτερους επενδυτές στο ψευδοκράτος και Ισραηλίτες επιχειρηματίες αλωνίζουν στα κατεχόμενα και ασχολούνται με κάθε είδους επιχειρηματική δραστηριότητα.
Σύμφωνα με αποκαλυπτικό δημοσίευμα της "Χουριέτ", υπό τον τίτλο "Από το Ισραήλ ρεκόρ επενδύσεων στην ΤΔΒΚ", η ισραηλινή εταιρεία "Ταχάλ" διαχειρίζεται δύο μονάδες αφαλάτωσης στα κατεχόμενα, μια στη Βοκολίδα και η άλλη στην Αμμόχωστο. Ακόμη, Ισραηλινοί επιχειρηματίες σε συνεργασία με Άγγλους κατασκευάζουν μαρίνα μεγάλων διαστάσεων στην κατεχόμενη Γιαλούσα. Όπως γράφει η εφημερίδα, οι εργασίες γίνονται με άκρα μυστικότητα και δεν επιτρέπεται η είσοδος στο εργοτάξιο και η λήψη φωτογραφιών.
Εξάλλου, στην περιοχή Κερύνειας δραστηριοποιούνται παράνομα πέντε εταιρείες με Ισραηλινούς συνεταίρους. Οι εταιρείες ανήγειραν πολύ μεγάλο αριθμό επαύλεων μεταξύ της κατεχόμενης Ακανθούς και του Αγίου Αμβροσίου, με καλύτερους πελάτες τούς Άγγλους.
Η "Χουριέτ" αναφέρει, επίσης, ότι πριν από τέσσερα χρόνια Ισραηλινοί επιχειρηματίες έγιναν συνέταιροι στο καζίνο "Τατλίσες" στην Κερύνεια, το οποίο μετονόμασαν "Λας Βέγκας", αλλά στη συνέχεια αποχώρησαν από την επιχείρηση και στράφηκαν προς άλλους επιχειρηματικούς τομείς.
Η εφημερίδα αναφέρεται στις δηλώσεις του Ισραηλινού Ρόνι Κούμπερμπεγκ, ο οποίος είναι κάτοχος ισραηλινού και αμερικανικού διαβατηρίου και ζει τα τελευταία 12 χρόνια στα κατεχόμενα. Εκτός του ότι είναι ο ίδιος επιχειρηματίας, ασχολείται και ως σύμβουλος Ισραηλινών επιχειρηματιών που θέλουν να επενδύσουν στα κατεχόμενα. Ο Κούμπερμπεγκ, δήλωσε ότι μέσω του ιδίου αρκετοί Ισραηλινοί αγόρασαν ακίνητα στα κατεχόμενα, και ανέφερε ότι οι περισσότερες παράνομες επενδύσεις στα κατεχόμενα, μετά την Τουρκία, γίνονται από Ισραηλινούς.
Αποκάλυψε ότι οι επιχειρηματίες δραστηριοποιούνται χρησιμοποιώντας τα ονόματα Τουρκοκυπρίων συνεταίρων τους. Τόνισε ότι οι Ισραηλινοί ενδιαφέρονται να επενδύσουν στα κατεχόμενα επειδή η γη είναι φθηνή και τα κατεχόμενα βρίσκονται πολύ κοντά στο Ισραήλ. "Επενδύσεις σημαίνει ρίσκο. Σε μας αρέσει το ρίσκο. Είναι μέσα στο αίμα μας", δηλώνει. Αποκαλεί το ψευδοκράτος "δεύτερη πατρίδα του" και αναφέρει ότι έχει αποκτήσει μεγάλη κτηματική περιουσία στην Κερύνεια, όπως συμβαίνει και με άλλους Ισραηλίτες επιχειρηματίες.

Προσφώνηση της 64η Συνόδου της Γενικής Συνέλευσης των ΗΕ - Επιστροφή της Αμμοχώστου, ζήτησε ο πρόεδρος Χριστόφιας από το βήμα

Νέα Υόρκη: Την ελπίδα ότι στο δεύτερο γύρο των απευθείας διαπραγματεύσεων για λύση του Κυπριακού θα υπάρξει αναθεώρηση των τουρκικών θέσεων ούτως ώστε να επιτευχθεί, το συντομότερο δυνατόν, μια συμφωνημένη λύση, δήλωσε σήμερα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας, προσθέτοντας ότι δεν θα παρουσιάσει στο λαό μια λύση που προέρχεται από έξω και ούτε θα δεχθεί επιδιαιτησία και άσκηση πιέσεων μέσω τεχνητών χρονοδιαγραμμάτων.

Προσφωνώντας την 64η Σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, ο Πρόεδρος Χριστόφιας είπε ότι παράγοντας κλειδί για την επίλυση του Κυπριακού είναι η Τουρκία και ότι δεν είναι αρκετό η τουρκική ηγεσία απλά να δηλώνει δημόσια ότι υποστηρίζει τη διαδικασία των συνομιλιών, αλλά θα πρέπει να συνδράμει για λύση διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα, όπως καθορίζεται στα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Ο Πρόεδρος Χριστόφιας αναφέρθηκε στο ιστορικό του Κυπριακού και την πληθώρα των περί Κύπρου ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, και σημείωσε ότι, ''από της ίδρυσής της, η Κυπριακή Δημοκρατία βασίστηκε στις αρχές των Ηνωμένων Εθνών για τη διατήρηση της ανεξαρτησίας, της κυριαρχίας και της εδαφικής της ακεραιότητας''.


''Συμφωνήσαμε ότι η διαδικασία θα είναι στα χέρια των Κυπρίων χωρίς επιδιαιτησία και τεχνητά χρονοδιαγράμματα. Έχει επιτευχθεί κάποια πρόοδος στις διαπραγματεύσεις. Όχι όμως τέτοια ώστε να πείθει ότι βρισκόμαστε κοντά στην τελική λύση του προβλήματος'', σημείωσε.

Πρόσθεσε ότι ''στόχος του αγώνα μας είναι η αποκατάσταση της κυριαρχίας, της εδαφικής ακεραιότητας, της ανεξαρτησίας και της ενότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας, που είναι η κοινή πατρίδα Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων και ότι ''στόχος, επίσης, είναι η αποκατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των βασικών ελευθεριών όλων των πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας ανεξαρτήτως εθνικής προέλευσης''.

''Είμαστε δεσμευμένοι για τη μετεξέλιξη του ενιαίου κράτους σε ομοσπονδιακό, που θα αποτελείται από δύο περιοχές με μεγάλη αυτονομία. Η μια περιοχή θα διοικείται από την ε/κ κοινότητα και η άλλη από την τ/κ κοινότητα'', είπε και πρόσθεσε ότι ''η Ενωμένη Ομοσπονδιακή Κυπριακή Δημοκρατία πρέπει να διασφαλίζει την ενότητα του κράτους και των θεσμών, όπως επίσης και της οικονομίας και του λαού''.

Ο Πρόεδρος Χριστόφιας σημείωσε ότι, ''παρ' όλες τις κοινές μας προσπάθειες, η τ/κ πλευρά, υποστηριζόμενη από την Τουρκία, δυστυχώς, συνεχίζει να καταθέτει θέσεις και προτάσεις, οι οποίες μας οδηγούν έξω από τα πλαίσια των περί Κύπρου ψηφισμάτων των Ηνωμένων Εθνών όσο αφορά στον τερματισμό της στρατιωτικής κατοχής, την παράνομη κατοχή περιουσιών και την παράνομη παρουσία εποίκων''.

''Τυχόν αποδοχή αυτών των θέσεων θα οδηγούσε σε αποδοχή πολλών από τις συνέπειες της κατοχής, αλλά και στην παραβίαση των διεθνών Συνθηκών για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις βασικές ελευθερίες και των αρχών πάνω στις οποίες είναι οικοδομημένες οι ομοσπονδίες. Είναι δε σαφές ότι μια τέτοια λύση δεν θα είναι ούτε βιώσιμη, ούτε λειτουργική και δεν θα διασφαλίζει τη συνέχιση της ενότητας του κράτους και της χώρας'', πρόσθεσε.

Ο Πρόεδρος Χριστόφιας πρόσθεσε ότι ''θέλουμε να πιστεύουμε ειλικρινά ότι κατά τη διάρκεια του δεύτερου γύρου των διαπραγματεύσεων, που μόλις έχει αρχίσει, θα υπάρξει αναθεώρηση των τουρκικών θέσεων ούτως ώστε να μπορέσουμε, όσο το δυνατό πιο σύντομα, να φτάσουμε σε μια συμφωνημένη λύση την οποία να παρουσιάσουμε στο λαό προς έγκριση σε ξεχωριστά και ταυτόχρονα δημοψηφίσματα''.

Ο Πρόεδρος Χριστόφιας επεσήμανε ότι παράγοντας κλειδί για την επίλυση του Κυπριακού είναι η Τουρκία και ότι ''η επιτυχία των προσπαθειών μας για λύση του προβλήματος εξαρτάται από τη βούληση της Τουρκίας και τις πολιτικές που εφαρμόζει''.

''Δεν είναι αρκετό η τουρκική ηγεσία απλά να δηλώνει δημόσια ότι υποστηρίζει τη διαδικασία των συνομιλιών. Η Τουρκία πρέπει, στην πράξη, να συνδράμει για λύση διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα όπως καθορίζεται στα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας. Αντί τούτου, η Τουρκία, στην πράξη, προωθεί λύση συνομοσπονδίας'', σημείωσε.

Επίσης, ανέφερε ότι ένδειξη καλής θέλησης από μέρους της Τουρκίας θα ήταν η εφαρμογή του ψηφίσματος 550 του 1984, το οποίο προνοεί τη μεταβίβαση της κατεχόμενης κενής πόλης των Βαρωσίων στη διοίκηση του ΟΗΕ και την επιστροφή των νομίμων κατοίκων της στα σπίτια και τις περιουσίες τους, και επίσης να προχωρήσει στην εξομάλυνση των σχέσεών της με την Κυπριακή Δημοκρατία και στην αναγνώρισή της, όπως απαιτείται και από αποφάσεις της ΕΕ.

Ο Πρόεδρος Χριστόφιας επεσήμανε ότι είναι παράδοξο για μια χώρα που είναι μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας να μην αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, κράτος μέλος του ΟΗΕ, της ΕΕ και όλων των διεθνών οργανισμών, ένα μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας να διατηρεί στρατεύματα κατοχής για 35 χρόνια στο έδαφος ενός άλλου κράτους μέλους των Ηνωμένων Εθνών και της ΕΕ, και να υποσκάπτει την ενότητα και την εδαφική ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

''Η Κύπρος ουδέποτε επιδίωξε ούτε θέλει να έχει εχθρικές σχέσεις με τη γείτονα της, Τουρκία. Αλλά, είναι ευθύνη μας να υπερασπισθούμε την ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα και την κυριαρχία του κράτους μας'', είπε.

ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ ΚΥΠΡΟΥ - ΤΡΙΑΝΤΑ ΕΞΙ ΑΙΩΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Οι Κύπριοι ήταν γενιά ευλογημένη από τους Θεούς γιατί,

Πήραν από την νήσο Σαλαμίνα την θεική καταγωγή,

Από τους Αθηναίους την σοφία,

Από τους Αργείους την βασιλική μεγαλοπρέπεια

Από τους Ετεοκυπρίους τη θελκικότητα της Αφροδίτης

Κι από τους Αρκάδες της γης τους δουλευτάδες

Την τέχνη

Τα όρη να τα κάνουν πεδιάδες

Ήταν η Κύπρος στην αρχαιότητα η Μακαρία

Και στους χριστιανούς ήταν η νήσος η Αγία.

Η Αμμόχωστος βρίσκεται στα ανατολικά της Κύπρου σε ένα στρατηγικά σημαντικό γεωπολιτικό χώρο, εκεί που πραγματικά σμίγει η Ανατολή με τη Δύση, στο σταυροδρόμι θάλεγα τριών ηπείρων, της Ευρώπης της Αφρικής και της Ασίας και έχει ο χώρος αυτός 36 αιώνες ιστορίας και πολιτισμού: για χίλια χρόνια ήταν η πρωτεύουσα της Κύπρου και σε καιρούς ακμής κατόρθωσε να ενώσει και τα δώδεκα βασίλεια της αρχαίας Κύπρου.

Η σημερινή Αμμόχωστος , νυν δοριάλωτος είναι συνέχεια μιας σειράς άλλων πόλεων που από τον 17^ο αιώνα π.χ. ως το 1974 διαδραμάτισαν τον πιο σημαντικό ρόλο στην όλη ιστορική πορεία της Κύπρου μας.

Σύμφωνα με την αρχαιολογία και την ιστορία στην περιοχή της σημερινής Αμμοχώστου τον 17^ο αιώνα π.χ. ιδρύθηκε η ¨Εγκωμη από μια ομάδα γεωργών και τεχνητών του χαλκού κοντά σε αρχαιότερη πόλη , την Αλασία.Η Εγκωμη όπως απέδειξαν οι ανασκαφές αναπτύχθηκε πολύ και έζησε πέντε αιώνες και σε αυτή ήρθαν και εγκαταστάθηκαν οι πρώτοι Έλληνες, Μυκηναίοι και Αχαιοί.Οι ανασκαφές έφεραν σε φως αρχοντικές κατοικίες και επιβλητικά κυκλώπεια τείχη.Η Έγκωμη καταστράφηκε από τους λεγόμενους << λαούς της θάλασσας >> και οι κάτοικοι της μετακινήθηκαν πιο κοντά στην θάλασσα.

Ο νομπελίστας ποιητής , μεγάλος φίλος της Κύπρου, Γιώργος Σεφέρης που επισκέφτηκε την Κύπρο τρείς φορές και έγραψε πολλά ποιήματα για την Κύπρο έγραψε και ένα θαυμάσιο ποίημα για την αρχαία Έγκωμη.

Κοντά στην θάλασσα κτίζεται νέα πόλη η περίφημη Σαλαμίνα,Σύμφωνα με την παράδοση ιδρυτής της πόλης ο Τεύκρος, γυιος του βασιλιά της Ελλαδικής Σαλαμίνας Τελαμώνα, που έφθασε στην Κύπρο ύστερα από το τέλος του τρωικού πολέμου και εγκαταστάθηκε στο νησί μας ,γιατί ο πατέρας του δεν του επέτρεψε να επιστρέψει στην πατρίδα του επειδή δεν προφύλαξε τον αδελφό του Αίαντα από την αυτοκτονία .

Η Σαλαμίνα για χίλια χρόνια υπήρξεν η πρωτεύουσα της Κύπρου και το βασίλειο της το σημαντικότερο από τα δώδεκα ελληνικά βασίλεια που υπήρχαν σε ολόκληρο το νησί.Στη Σαλαμίνα βασίλευαν περίφημοι βασιλείς μεταξύ των οποίων ο Ονήσιλος και ο Ευαγόρας ο Α΄. Όλοι τους πολέμησαν τους ξένους κατακτητές και έμειναν στην ιστορία της Κύπρου ως σύμβολα αιώνια αγώνων για λευτεριά.Ο Ονήσιλος στον αγώνα του ενάντια στους Πέρσες είχε πολύ τραγικό τέλος .αποκεφαλίστηκε και στο κεφάλι του οι μέλισσες έφτιαξαν κηρήθρα που στο μαντείο των Δελφών χρησμοδότησε πως έπρεπε να ταφεί με τιμές.

Ο Ευαγόρας ο Α΄υπήρξε μια πανελλήνια πολιτική και πνευματική προσωπικότητα. Ο μεγάλος Αθηναίος ρήτορας Ισοκράτης του αφιερώνει ολόκληρο εγκώμιο και οι Αθηναίοι τον τιμούν με διάφορους τρόπους.Είναι αυτός που από τους πρώτους συνέλαβε την ιδέα της πανελλήνιας ένωσης και καλλιέργησε όσο κανένας άλλος τα ελληνικά γράμματα και διατήρησε τα ήθη και τα έθιμα του ελληνικού λαού στη Σαλαμίνα της Κύπρου.Οι κορυφαίες δραστηριότητες του Ευαγόρα ήταν να εκριζώσει τα φιλοπερσικά αισθήματα και να εδραιώσει το φιλελληνικό πνεύμα.Τη σαλαμίνα και ολόκληρο το νησί από τους Πέρσες ελευθέρωσε τελικά ο άλλος μεγάλος του ελληνισμού στρατηλάτης, ο Μέγας Αλέξανδρος, ο γυιός του Φίλιππου βασιλιά της Μακεδονίας που τόσο άτεχνα, κι αδέξια μερικοί << άσπονδοι φίλοι >> της Ελλάδας προσπαθούν να υποστηρίξουν όσους εσκεμμένα παραχαράσσουν και πλαστογραφούν την ιστορία της Ελληνικής Μακεδονίας.

Μετά τον Μ. Αλέξανδρο, στην Σαλαμίνα και σε ολόκληρη την Κύπρο έρχονται οι διάδοχοι του οι Πτολεμαίοι. Ακολουθεί η ρωμαική κυριαρχία με κύριο χαρακτηριστικό της την υπεροχή του ελληνικού πνεύματος πάνω στο ρωμαικό ακριβώς όπως συνέβηκε και στην υπόλοιπη Ελλάδα . Οι βυζαντινοί χρόνοι στερεώνουν τη χριστιανική θρησκεία και είναι πολλά τα δείγματα του βυζαντινού πολιτισμού σε ολόκληρη την Κύπρο.Ακολουθούν οι Λουζινιανοί , οι Ενετοί, οι Τούρκοι οι Αγγλοι και επανέρχονται σκληρότεροι οι Τούρκοι.

Τον Χριστιανισμό στην Κύπρο διέδοσαν οι Απόστολοι Παύλος και Βαρνάβας.Ο Βαρνάβας ήταν Σαλαμίνιος και κοντά στην Σαλαμίνα βρίσκεται ο τάφος του Αποστόλου Βαρνάβα και το ομώνυμο μοναστήρι του. Θεωρείται ο ιδρυτής της Κυπριακής εκκλησίας.Κατά την παράδοση ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου Ανθέμιος το 488μ.χ. οραματίστηκε τον Απόστολο Βαρνάβα που του υπόδειξε το μέρος που ήταν θαμμένος.Τον βρήκε κάτω από μια χαρουπιά με το κατά Μάρκο Ευαγγέλιο στο στήθος του. Το Ευαγγέλιο το πρόσφερε σαν δώρο στον αυτοκράτορα του βυζαντίου Ζήνωνα, ο οποίος παρεχώρησε στον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου αυτοκρατορικά προνόμια και στην Εκκλησία της Κύπρου το Αυτοκέφαλο .Από τότε η Εκκλησία της Κύπρου είναι Αποστολική και Αυτοκέφαλη και οΑρχιεπίσκοπος Κύπρου, κρατά αυτοκρατορικό σκήπτρο, φορεί κόκκινο μανδύα στις επίσημες τελετές και υπογράφει με κόκκινο μελάνι.

Η Σαλαμίνα καταστρέφεται από σεισμούς αλλά μέχρι τώρα είναι ο σπουδαιότερος αρχαιολογικός χώρος της Κύπρου μαζί με την Πάφο.Αφήσαμε ένα θαυμάσιο υπαίθριο θέατρο εφάμιλλο μ΄ εκείνο της Επιδαύρου καθώς και το περίφημο Γυμνάσιο με τις χαρακτηριστικές κολώνες του.

Την Σαλαμίνα διαδέχεται η Κωνστάντια που ονομάστηκε έτσι από τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Κωνστάντιο τον Β’. Είχε περίφημο ναό, την επτάκλιτη βασιλική του Αγίου Επιφανίου.

Οι αραβικές επιδρομές πολλές και συνεχείς κατέστρεψαν και την Κωνσταντία και οι κάτοικοι της όσοι διασώθηκαν μετακινήθηκαν νοτιότερα και εγκαταστάθηκαν στην Αρσινόη την οποία είχε κτίσει ο Πτολεμαίος Φιλάδελφος ο Β’ προς τιμή της συζύγου και αδελφής του Αρσινόης. Η Αρσινόη παραμελήθηκε και χώστηκε στην άμμο και είναι αυτή που μετονομάστηκε ύστερα Αμμόχωστος, η πόλη η χωμένη στην άμμο, η δική μας πόλη.

Με την παρακμή της Σαλαμίνας, της Κωνσταντίας, της Αρσινόης αρχίζει η ακμή της Αμμοχώστου. Γίνεται αρχιεπισκοπική έδρα και αποκτά μεγάλη δόξα και οι κάτοικοι της αμύθητα πλούτη. Η περίοδος 1191 μ.Χ θεωρείται η πρώτη χρυσή περίοδος της Αμμοχώστου. Λέγεται ότι είχε εκατό χιλιάδες κατοίκους οι οποίοι ήσαν όλοι τους πάμπλουτοι. Κάποιος ξένος περιηγητής της εποχής έγραψε για την Αμμόχωστο. «Είναι η πλουσιότερη απ’ όλες τις πόλεις και οι κάτοικοι της οι πλουσιότεροι απ’ όλους τους ανθρώπους. Κάποτε ένας Αμμοχωστιανός που αρραβώνιασε την κόρη του, της φόρεσε στο κεφάλι χρυσή κορώνα με τόσα πολλά κοσμήματα που οι Γάλλοι όταν την είδαν είπαν ότι η αξία της ξεπερνούσε όλα τα κοσμήματα της Γαλλίας».

Ο γνωστός χρονογράφος της εποχής αυτής Λεόντιος Μαχαιράς γράφει κάπου στην Κρόνικα του για κάτοικο της Αμμοχώστου: «Σκορπίζει τα μαργαριτάρια και τις πολύτιμες πέτρες σαν να ήταν σιτάρι». Η Αμμόχωστος της εποχής εκείνης είναι μοναδικό κοσμοπολίτικο κέντρο. Λέγεται πως ακούονταν μέσα στην πόλη εκατό διαφορετικές γλώσσες. Θαυμάσιες κατοικίες, μεγαλοπρεπείς ναοί στόλιζαν την πόλη και πανίσχυρα τείχη με πύργους και επάλξεις της έδιναν ασφάλεια και ξεχωριστή γραφικότητα. Στα ενετικά τείχη της Αμμοχώστου βρίσκεται ο πύργος του Οθέλλου και πάνω στην πύλη βρίσκεται εντοιχισμένο το λιοντάρι του Αγίου Μάρκου, που λέγεται πως άνοιγε το στόμα του μια φορά το χρόνο. Ο πρώτος που προλάβαινε να βάλει το χέρι του στο στόμα του εύρισκε μεγάλο θησαυρό. Στα χρόνια μου στο «λιονταρούϊ» παραπεμπόταν όποιος είχε παράπονο.

Ο Πύργος του Οθέλλου οφείλει την ονομασία του στον σαιξπηρικό ήρωα της ομώνυμης τραγωδίας ο οποίος έπνιξε από ζήλια την βενετσιάνα σύζυγο του Δυσδεμόνα.

Λέγεται ακόμη πως στην Αμμόχωστο υπήρχαν όπως και στην Κωνσταντινούπολη τριακόσιες εξήντα πέντε εκκλησιές που λειτουργούσαν μια κάθε μέρα. Περίφημος ναός που διασώζεται ως τα σήμερα είναι ο καθεδρικός ναός του Αγίου Νικολάου γοτθικής αρχιτεκτονικής, μοναδικού κάλλους και μεγαλοπρέπειας. Εδώ στέφονταν οι βασιλείς και της Ιερουσαλήμ και της Κύπρου. Σήμερα είναι τζαμί.

Η ιστορική πορεία της Αμμοχώστου συνεχίζεται και ακολουθεί την τύχη της υπόλοιπης Κύπρου. Ακολουθεί μια αντίστροφη μέτρηση με πλήθος από μηχανογραφίες και εκπτώσεις αξιών. Η Αμμόχωστος που άλλοτε ήταν η πρώτη, η χρυσή πόλη, περνά δύσκολους χρόνους και οι κάτοικοί της από πλούσιοι γίνονται πάμφτωχοι.

Ο Σουλτάνος Σελίμ Β’ στέλλει το 1570 τελεσίγραφο που ζητούσε να του παραδώσουν οι Ενετοί την Κύπρο.

«εάν θέλετε να αποφύγετε τας επικείμενας δυστυχίας του πολέμου, τι είναι η Κύπρος παρά ένας σκόπελος».

Οι Ενετοί αρνούνται και στις 3 Ιουλίου 1570 οι Τούρκοι αποβιβάζονται στην Κύπρο και την καταλαμβάνουν εκτός από την Αμμόχωστο που την πολιορκούν για ένα χρόνο για να πέσει στα χέρια των Τούρκων τον Αύγουστο του 1571. Ειρωνεία της κακής τύχης. Γιατί και εμείς οι σύγχρονοι Αμμοχωστιανοί εγκαταλείψαμε την Αμμόχωστο τον Αύγουστο του 1974.

Από το 1574 οι Τούρκοι δεν επέτρεπαν σε Χριστιανούς να κατοικούν μέσα στην Αμμόχωστο. Έτσι αναγκαστικά από τότε οι Χριστιανοί άρχισαν να κατοικούν έξω από την Αμμόχωστο, νοτιότερα σε προάστιο (βαρούς στα τούρκικα) στα Βαρώσια που επέπρωτο να επεκταθεί και ν’ αναπτυχθεί τόσο έτσι που πριν από την τούρκικη εισβολή του 1974, τα Βαρώσια ή το Βαρώσι, η νέα Αμμόχωστος να γίνει ένα μοναδικό κοσμοπολίτικο κέντρο στην ανατολική Μεσόγειο. Τριακόσια επτά χρόνια διάρκεσε η πρώτη τουρκική κατοχή ως το 1878 μ.Χ, όταν η Κύπρος πουλήθηκε από τους Τούρκους στους Άγγλους έναντι ενός πολύ μικρού ποσού και το 1925 έγινε επίσημα αποικία των Άγγλων. Αξίζει να αναφερθεί και πως στην πρώτη τούρκικη κατοχή, οι Τούρκοι έφεραν εποίκους για να αυξήσουν τον τούρκικο πληθυσμό σε βάρος του Ελληνικού.

Το Βαρώσι (η νέα Αμμόχωστος) στην αρχή και το πρώτο ήμισυ του 20ού αιώνα ήταν μια μικρή κωμόπολη και όχι πόλη. Οι κάτοικοι του ήσαν κηπουροί, αγγειοπλάστες, μικροτεχνίτες, εργάτες και πολύ λίγοι επιστήμονες ή κάποιου μορφωτικού επιπέδου.

Η ανάπτυξη της Αμμοχώστου, θεαματική και αλματώδης στον οικονομικό, τουριστικό και πνευματικό τομέα αρχίζει μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου πολέμου και ιδιαίτερα ύστερα από τον απελευθερωτικό αγώνα του Κυπριακού λαού 1955-1959 και την ανακήρυξη της Κύπρου σε Ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία τον Αύγουστο του 1960 με πρώτο πρόεδρο τον αείμνηστο Μακάριο τον Τρίτο. Η περίοδος 1960 ως το 1974 είναι μια άλλη χρυσή περίοδος για την Αμμόχωστο. Το άλλοτε μικρό Βαρώσι η νέα πόλη της Αμμοχώστου από το 1960 έγινε μια όμορφη πόλη με 45 χιλιάδες κατοίκους που όλοι μαζί δουλεύαμε για να την αναδείξουμε σε πρώτη πόλη στην τουριστική κυρίως βιομηχανία. Το 80% των τουριστικών κλινών όλης της Κύπρου, πριν από την εισβολή του 1974 βρισκόντουσαν στην Αμμόχωστο.

Ο Παραδοσιακός Κύπριος βρακάς γονατίζει και υποδέχεται την άφιξη της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου στο λιμάνι της Αμμοχώστου το 1959

Φθάνει η αμαξοστοιχία από την Λευκωσία

Η Αμμόχωστος ήταν μια σύγχρονη ευρωπαϊκή πόλη που έσφυζε από ζωή και που χιλιάδες τουρίστες εύρισκαν φιλοξενία στα άνετα και πολυτελή της ξενοδοχεία και απολάμβαναν τη ζεστή γαλανή της θάλασσα με την ανεπανάληπτη χρυσή αμμουδιά της. Παντού σε όλη την Αμμόχωστο αναγείρονταν πριν από την εισβολή νέες κατοικίες, νέα δημόσια κτίρια και εκπαιδευτήρια, νέα ξενοδοχεία και ξενοδοχειακά διαμερίσματα, νέα μεγάλα γραφεία με εντελώς σύγχρονο εξοπλισμό. Το λιμάνι της το μεγαλύτερο της Κύπρου. Τα 75% των εισαγωγών και εξαγωγών περνούσαν από το λιμάνι της Αμμοχώστου. Ποιος αλήθεια από εμάς τους Αμμοχωστιανούς είναι δυνατόν να ξεχάσει τη Λεωφόρο Κέννεντυ που έσφυζε από ζωή μέρα και βράδυ, τα καλλιμάρμαρα μέγαρα του Λυκείου Ελληνίδων Αμμοχώστου του Γυμνασίου Αμμοχώστου, το Δημοτικό Μέγαρο, τη Δημοτική Βιβλιοθήκη και Πινακοθήκη, το Μουσείο, τις εκκλησίες του Αγίου Νικολάου, της Αγίας Ζώνης, του Τιμίου Σταυρού, του Αγίου Μέμνονος, της Αγίας Παρασκευής, της Χρυσοπολίτισσας, της Αγίας Αικατερίνης, του Αγίου Λουκά, του Αγίου Γεωργίου, του Αγίου Ιωάννη και της Αγίας Τριάδας. Ποιος αλήθεια από τους Αμμοχωστιανούς θα ξεχάσει το σπίτι που γεννήθηκε, την γειτονιά που πρωτόπαιξε, τα σχολεία που φοίτησε, την πόλη που τον ανάθρεψε και τον δημιούργησε.

Αυτήν την όμορφη πόλη, την Αμμόχωστο, εγκαταλείψαμε στις 14 Αυγούστου 1974 ύστερα από ένα ανόητο, προδοτικό πραξικόπημα της στρατιωτικής χούντας των Αθηνών και στις 20 του ίδιου μήνα εισβολή των τούρκων στο νησί. Εμείς οι Αμμοχωστιανοί γίναμε τραγικά θύματα του τουρκικού αττίλα που ανελέητα και αδιάκριτα βομβάρδισε ολόκληρη την πόλη ύστερα από την φυγή μας. Πήραμε το δρόμο της πικρής προσφυγιάς. Η Αμμόχωστος με το πέρασμα 34 σχεδόν χρόνων τώρα κατάντησε να είναι μια έρημη βουβή πόλη, χωρίς τους μόνιμους κατοίκους της.

Γράφει σχετικά σουηδός δημοσιογράφος:

«Η άσφαλτος στους δρόμους της έχει σχισθεί κάτω από τον ζεστό ήλιο και στα πεζοδρόμια έχουν βλαστήσει θάμνοι. Σήμερα τα τραπέζια είναι ακόμα στρωμένα, οι μπουγάδες απλωμένες και οι λαμπτήρες των δρόμων εξακολουθούν να ανάβουν».

Στην προσφυγιά οι Αμμοχωστιανοί, όπως όλοι οι κύπριοι πρόσφυγες, επαναδραστηριοποιήθηκαν μ’ έναν τρόπο που φανερώνει την εργατικότητα, την επιμονή και την αποφασιστικότητα των κυπρίων να ζήσουν και να επιβιώσουν στην γη των πατέρων τους.. Όμως όλους μας λείπει το σημείο αναφοράς. Μένουμε όλοι χωρίς εξαίρεση οι Αμμοχωστιανοί νοσταλγοί και λάτρεις της Αμμοχώστου. Θέλουμε να επιστρέψουμε στην πόλη μας, αναμένουμε σύντομα το «νόστιμο ήμαρ» για να το μετατρέψουμε σε κάλλιστο.

Η Αμμόχωστος που τώρα αγναντεύουμε από τα φτιαχτά ψεύτικα σύνορα της Δερύνειας, είναι εκεί και μας περιμένει.

Η Αμμόχωστος είναι πόθος και αγάπη. Είναι μια πόλη όμορφη και στο λυκαυγές και στο απομεσήμερο και στο λυκόφως.

Είναι η αγαπημένη πόλη μας και σ’ αυτή οπωσδήποτε θα επιστρέψουμε.

Γιατί: Δεν ξεχνιέται η Αμμόχωστος την γράφουμε στην ταυτότητα και στα διαβατήριά μας. Την ενώνουμε με την πρωινή προσευχή μας.

Ανδρέας Καλλής (Φιλόλογος, Δημοτικός Σύμβουλος Αμμοχώστου)

Θέλω πίσω τη ζωή μου !!!